Weer asfalt onder de wielen

Toen ik gisteren mijn tent uit kwam leek het weer goed en ook het zuchtje wind kwam van de goede kant. Dus de boel maar ingepakt en vertrokken. De kilometers rolden gestaag onder mijn wielen door en het wachten was op het 'vreselijke zuidelijke stuk' van de Sprengisandur. Om een lang verhaal kort te maken .... het vreselijke stuk bleef uit.
Na 3 dagen zit ik weer op asfalt. Van andere fietsers had ik het een en ander gehoord over los zand, keien, kilometers lang stukken wasbord en steile heuvels. En ik zou vaak moeten duwen. Welnu: ik heb geen meter hoeven lopen en vond de route eigenlijk best goed. Ik heb al veel slechtere stukken gehad op IJsland. Ik heb er wel van genoten. Het landschap was prachtig. Een paar foto's geven misschien een goed beeld van het binnenland.
Ik zit nu wel weer in de bewoonde wereld. Uitgerekend het weekend dat ik eigenlijk had willen vermijden. Maar de koffie die ik net heb gedronken smaakte dubbel zo goed. Tijd om een supermarkt op te zoeken. Ik heb mijn kwarktoetjes al 3 dagen moeten missen.

Bij het bereiken van het asfalt heb ik de bandenspanning nagekeken. Achter verlies ik altijd druk. Er zat minder dan 2 bar in i.p.v. de 4,5 waar ik normaal mee rij. Het verklaart wel waarom ik goed vooruit kwam op de stukken met losse ondergrond. Na de spanning weer op normaal niveau te hebben gebracht kan ik ook weer tempo maken op het asfalt. De laatste 20 km voor Arnes krijg ik nog even tegenwind. Elf jaar geleden was dit allemaal nog gravel, maar het asfalt rukt steeds verder op. Op dit moment komt er niet veel meer bij. Ik heb begrepen dat het geld op is.

In Arnes staat de camping vol met leden van een trekkastvereniging (accordeon). Maar ik heb een mooi rustig plekje gevonden waar geen campers en caravans kunnen staan. Op die plek hebben we elf jaar geleden ook voor de eerste maal het rek van mijn broer zijn motor laten lassen. Dat moesten we later nog een paar keer doen.

Morgen rij ik richting de kust. Ik wil maandagmiddag met de boot naar het eilandje Vestmannaeyjar.

Opnieuw geen bereik

Het ziet er naar uit dat Bertus vandaag weer problemen heeft met zijn mobiele telefoon om z'n berichten door te sturen. Dat kan er op duiden dat hij met een gunstige wind toch geen rustdag/wandeldag/wasdag heeft ingelast. En zich niet meer in de nabijheid van een nederzetting zoals Nyiadalur heeft bevonden. Een paar dagen geleden hebben we die radiostilte opgevuld met wat informatie over de Sprengisandur. In dat bericht, van 28 juli 2010, was ook een link opgenomen met de titel 'Call of the Wild'. Bij nader inzien verwijst Bertus in zijn allereerste bericht (maandag 17 mei 2010), over zijn eerdere tochten naar de Noordkaap en Santiago, al naar die website:

"Ik herinner mij een foto en een reisverslag op internet. Van een 'verslagen' fietser in de regen. Ergens in de middle of nowhere. De tekst onder die foto luidde: "demoralized and weary but with no choice but to continue". Uit ervaring weet ik echter dat de soep nooit zo heet wordt gegeten als hij wordt opgediend. Maar de natuur moet je nooit onderschatten, en natuur is er plenty op IJsland".

Voor de volledigheid nog even de link naar Call of the Wild.

Morgen weer bereik?

(jb)

Prijsvraag

Midden op de Sprengisandur. In Nyidalur. Een eenvoudige plek waar je kunt verblijven. Even tijd gehad om me te buigen over de prijsvraag. Op 14 juli had ik in het weblog de volgende vraag gesteld:

"Iets van een geheel andere aard. Mijn schoenen. Die zijn inmiddels 2 keer goed nat geweest en stinken een uur in de wind. Voor oplossingen voor dit probleem houd ik me warm aanbevolen. Stuur de goede oplossingen naar ................... "
Bij voorbaat hartelijk dank,

Welnu: er zijn twee oplossingen ingezonden op de prijsvraag, die eigenlijk geen prijsvraag was. Met de inzending van mijn zus kon ik helaas mijn probleem niet oplossen. Ik heb n.l. geen zout bij me. De oplossing van Peter van Bohemen is origineler en practischer. En verdient de hoofdprijs (sorry zus). Over een passende prijs zal worden nagedacht door een betrouwbare en deskundige jury.
Het antwoord en tevens de oplossing voor mijn probleem zoals door Peter is aangedragen:

Hoi Bertus,

Ik heb een oplossing voor je stinkende schoenen: Flikker ze in een vulkaankrater en laat de zwavellucht er een nachtje intrekken!

Peter, felicitaties vanuit het verre IJsland. Je hoort nog van me.

Surprise: 'ik heb gewoon bereik'

Ik zit nu halverwege de Sprengisandur en tot mijn verbazing heb ik gewoon bereik, zodat ik jullie mooi ff bij kan praten.
Gistermorgen (woe) zat alles potdicht en het miezerde. Maar het weer zou in de loop van de dag beter worden. Bovendien stond de wind gunstig, zodat ik om 11.30 uur gewoon op mijn fiets ben gestapt. De eerste 35 km zijn goed te fietsen en met een briesje in de rug schiet het ook nog eens lekker op. Daarna wordt de weg wat slechter, maar ik heb al veel erger gehad. Aanvankelijk moet ik nog wat klimmen, maar daarna zit ik op de hoogvlakte en is het puur genieten van de ruimte en de rust. Na 90 km zie ik een tentje staan en als ze me horen steken twee goed gehumeurde Oostenrijkers hun kop uit de tent. Na een kort praatje fiets ik nog even door om nog van de gunstige wind te profiteren. Na 100 km zet ik mijn tentje op.

Vandaag waaide de wind uit een andere hoek en hoewel het niet hard waaide zakt toch het tempo, maar omdat ik vandaag maar tot Nyiadalur (hut/camping) ga is de 'ramp' te overzien. Regelmatig stoppen automobilisten, als ik even stil sta, om te vragen of alles goed is. Welnu: alles is goed, wat heet ... prima zelfs. Ongeveer 5 km voor Nyiadalur krijg ik mijn eerste serieuze rivieroversteek. Dus ik wissel van schoeisel en rol mijn pijpen op. Hoewel het niet diep is, is het toch even oppassen als de stroming wat sterker is. Mijn waterdichte tassen gaan dan werken als drijvers. Vlak voor Nyiadalur moet ik nog een iets minder heftig riviertje oversteken. Eenmaal aan de andere kant zie ik hoe een Italiaan in een dieper gedeelte bijna zijn bmw verzuipt. Ik snel hem te hulp en met vijf man krijgen we zijn motor weer op het droge. We controleren het luchtfilter, maar dat is nog droog. De bougies kunnen we niet controleren omdat de man nauwelijk gereedschap bij zich heeft. Bij het starten golft het water uit de uitlaat. Uiteindelijk krijgt men het ding aan de praat, maar ik vrees het ergste als ik hoor dat er water in de olie zit.

Ik heb nog 100 km Sprengisandur te gaan. En die schijnen het ergste te zijn, zodat ik er waarschijnlijk 2 dagen voor nodig heb. Morgen blijf ik hier om wat te wandelen en te wassen. Tenzij de wind gunstig is. In dat geval ga ik verder.

Radiostilte

Terwijl Bertus de Sprengisandur gaat bedwingen, en we een aantal dagen geen 'verbinding' meer met hem zullen hebben, kunnen we de 'radiostilte' gebruiken om wat achtergrondinformatie over de Sprengisandur-route voor de aandachtige lezer van het weblog te verzamelen.

Onderstaande links geven een aardig beeld van de 'barre' tocht. Een uiteenlopend aanbod. Youtube-filmpjes van anderen. Een pagina waarop je met Google-maps zelf kunt navigeren in het betreffende gebied en links naar Sprengisandur-info van o.a. wikipedia.

Youtube:
Sprengisandur 1
Sprengisandur 2

Google-maps:
Navigate on the Porisvatn

Info:
Call of the Wild
Wikipedia
Fietstocht door de binnenlanden van IJsland
IJsland-info.nl

(JB - blogbeheerder in tijden van radiostilte)

De laatste voorbereiding

Vanmorgen regende het in Myvatn, maar nadat ik afscheid had genomen van Pieter en Evelien (bedankt voor de gezelligheid) en klaar was voor vertrek was het al weer droog.
Als ik bij de supermarkt een ontbijtje wil gaan scoren word ik aangesproken door een Nederlands reisgezelschap. Ze nodigen me uit voor de koffie en ik krijg er wat te eten bij. Alhoewel ze hun bewondering uitspreken over mijn reis, wat natuurlijk wel mijn ego streelt, probeer ik 't allemaal wat af te zwakken. Want zo moeilijk heb ik het hier nog niet gehad.
Onderweg richting Godafoss kom ik de Schot tegen die ik een paar dagen terug in Akureyri heb gesproken.
Ik ben lekker op tijd op de camping en heb alles in orde gemaakt om morgen de Sprengisandur op te kunnen. 250 km gravelroad van het slechtere soort plus rivierdoorwadingen staan me te wachten. De meeste fietsers doen er 5 a 6 dagen over, dus ik ben op 't ergste voorbereid. Hoewel ik niet zeker weet wat me te wachten staat denk ik dat ik er wel van zal genieten. De onzekerheid knaagt wel een beetje aan me. Weersverwachting voor morgen: regen. Als 't weer erg slecht is wacht ik nog een dag. Zo niet dan horen jullie waarschijnlijk over een weekje pas weer iets van mij.
Niet in paniek raken als het iets langer gaat duren a.u.b.

Bertus in beeld

Van al die mensen die Bertus ontmoet, en dat zijn er velen zoals de lezer van het weblog wel weet, is er af en toe iemand die een foto van hem maakt. Zo staat Bertus er ook nog eens op. De strijd tegen de elementen krijgt wat meer inhoud als je de 'zwoegende' fietser, in het geel, op bovenstaand plaatje ziet. Zo te zien gaat het hem voor de wind.

De foto (datum 09-06) is gemaakt door Thomas Eckardt. Bertus en Thomas hebben elkaar dus in de eerste week op IJsland ontmoet. Klik op de foto voor een uitvergroting.

Thomas, heel hartelijk dank.

(jb-webmaster)