Terug in Ens

Gisteren heb ik de laatste 85km vanuit Sleen naar Ens gefietst. De thuiskomst viel niet zo zwaar als verwacht, maar ik had me er ook al een week op voorbereid. Het vrije leventje onderweg is weer voorbij, maar ik heb de afgelopen maanden wel weer voor 200% geleefd. Een percentage wat ik in het normale leven nooit ga halen weet ik uit ervaring. Daar moet ik dan zelf maar mijn conclusies uit trekken.
Op mijn weblog staat slechts een fractie van wat ik beleefd heb onderweg en het gevoel dat het mij gaf is moeilijk in woorden uit te drukken. Bovendien moet alles wat ik geschreven heb ook met een korreltje zout genomen worden. Eind jaren 70 las ik ooit in een motortijdschrift: ''Reisverhalen geloof ze nooit, ze zijn altijd overdreven'', en zo is het ook. Maar als jezelf nog niet zo bereisd bent spreken ze wel tot de verbeelding, althans dat was vroeger bij mij zo. Altijd was ik nieuwsgierig naar het gevoel dat reizen me zou geven, en welbeschouwd ligt niks je in de weg om dat zelf te gaan ontdekken. Als ik mensen vertelde dat ik alleen drie maanden op de fiets weg ging zag je ze soms al bedenkelijk kijken, maar welbeschouwd gaat het helmaal niet meer om het fietsen. Wat dat betreft sluit ik me graag aan bij de woorden die Jan Bartelds (nog steeds geen familie van..) vorig jaar over me schreef en waar ik apetrots op ben: ''hij heeft geen doel: geen afspraken, niets hoeft. Gewoon doortrappen. Nooit alleen,want de wereld ligt aan je voeten''. Jan kende me toen nog maar kort maar begreep al snel wat voor mij de essentie van het reizen was.
Bedankt Jan voor het bijhouden van mijn weblog. Ik zag er eerst niks in maar uit eindelijk is het voor mij een waardevol dokument geworden van mijn IJslandreis. Ik hoop dat ook de bezoekers van mijn weblog genoten hebben van mijn '' beslommeringen''onderweg. Ik ben nieuwsgierig wat jullie ervan vonden. Reacties kunnen gemailed worden naar mijn gmail adres.

We zijn weer thuis

Foto: zojuist de grens bij Sellingen (NL) overgestoken

Na ongeveer 80 km, ik ben gestart in Bad Zwischenahn, ons landje weer binnengefietst. Het ontvangstcomitee, in de vorm van webmaster Jan Bartelds (geen familie van ....), stond al klaar om mij op gepaste wijze het land binnen te loodsen. Vreemd genoeg was het vandaag de warmste dag van de hele reis. Voor het eerst in korte broek. De boerenomelet lieten we ons goed smaken in het rustieke, maar altijd gezellige, en niet te vergeten pittoreske Sellingen (de parel van Westerwolde). Snel even bijgepraat over de stand van zaken in Nederland. Zelfs na drie maanden van mijn afwezigheid is het niet gelukt een kabinet in elkaar te timmeren. Anton Geesink en Jean Nelissen hebben de zomer niet overleefd, maar verder ging het volgens Jan met de BV Nederland crescendo. De werkgelegenheid is blijkbaar weer aangetrokken en alle geinteresseerde werkgevers kunnen zich melden. Heel Emmen was uitgelopen zo leek het, en al die gezelligheid bracht ons in de verleiding om een terrasje op te zoeken. Na 2 x een Leffe Blond gingen we in een straf tempo richting Sleen.
De eerste dag in Nederland 'feestelijk' afgesloten met een restaurantje. En onmiddellijk viel de gastvrijheid weer op van de horeca in ons land. "Ik heb hier nr. 31 en 32". We hadden de menukaart onvoldoende in ons hoofd en staarden ietwat wezenloos richting serveerster. "Als je je nummer niet onthoud dan wordt het wel heel moeilijk", was de reactie van de onbeschofte pizzavrouw. Je zult begrijpen dat we al gegeten en gedronken hadden. Zo 'zout' had ik in maanden al niet meer gegeten. Kortom we zijn weer thuis.

Nederland binnen handbereik

Gisteren was ik al voor 12.00 uur in Brunsbuttel. s' Middags laat Wolfgang mij, op mijn verzoek, wat van Brunsbuttel zien. Bij mijn benen valt dat in minder goed aarde. De tol voor de kilometers van de afgelopen dagen.
Vandaag was ik erop gebrand Bad Zwischenahn te halen. Zo'n 165 kilometer. Ik ben dus vanmorgen vroeg getrokken. In 2007 heb ik met dit stuk veel moeite gehad vanwege de wind. Maar de wind laat het vandaag helemaal afweten, zodat ik soepeltjes Bad Zwischenahn bereik. Nog ruim 200 km en dan zit het er helaas op.

Een 'korte' etappe

Na de lange dag van gisteren doe ik het vandaag, ondanks de rugwind, wat rustiger aan. De teller blijft vandaag op 170 km steken. Ik ben nu in Busum. Een zeer toeristisch plaatsje waar ik eigenlijk een bloedhekel aan heb, maar om een of andere reden ga ik hier elke keer weer naar toe. Morgen hoef ik maar tot Brunsbuttel, waar ik weer bij vrienden langs ga. Dat is krap 50 km vanaf hier. Dus min of meer een rustdag.

Lange etappe

Het ging vandaag als een speer. Na meer dan 180 km (!) ben ik nu in Ribe, de oudste stad van Denemarken. Niet dat ik haast heb, maar het ging gewoon lekker. En bovendien had ik rugwind, zodat ik niet echt 'geleden' heb vandaag. Omdat ik te beroerd ben om op de kaart te kijken rij ik nog 10 km om. Een klassieke fout van mij. Als ik zo doorga ben ik over 2 dagen in Brunsbuttel. Maar meestal moet ik tol betalen voor zulke dagen als vandaag.

Barbeque in Vrist bij Hans Vilhelm

Gister heb ik afscheid genomen van Stefanie en Stephan. Na 4 dagen zit ik eindelijk weer op de fiets. Ik rij richtig het noorden om een vriend, die ik 2007 in Noorwegen ontmoet heb, te bezoeken. De afspraak was dat hij me in de loop van de dag zou bellen om me op te halen met de auto ergens halverwege. Het lang verwachtte telefoontje komt pas als ik al 117 km heb gefietst. Als hij hoort hoe ver ik al ben zegt ie dat ik de laatste 30km ook wel kan fietsen en dat ie de barbeque vast aansteekt. Ook belangrijk natuurlijk, dus zo gezegd zo gedaan. Eenmaal in Vrist aangekomen word ik vol gegooid met drank en eten. Het is drie jaar geleden dat ik Hans Vilhelm voor het laatst gezien heb, maar het lijkt wel alsof ik hem eergister nog gesproken heb.

Vandaag heb ik uitgeslapen en een beetje gecomputtert. Even gekeken naar wat vacatures op internet en maar gauw afgesloten wegens een opkomende depressie. Zorg voor de volgende week. Om 11uur komt de professor thuis van 2 uurtjes les geven en vanmiddag stond een bezoek aan een kleine bierbrouwerij op het programma. Helaas waren we te laat maar ik heb wel een mooi stukje Denemarken gezien. Morgen begint dan echt de terugtocht naar huis. Maar de drang om naar huis te gaan, zoals de afgelopen twee keer, ontbreekt dit jaar.

Weer op het vasteland

Vandaag was het mooi weer, zodat ik de hele dag op het dek in het zonnetje heb gezeten. Om klokslag 21.00 uur legt de boot, de Norronia, aan in de haven van Esbjerg (Den). Het duurt nog tot 22.00 uur dat ik werkelijk voet aan wal kan zetten. Met Stefanie en Stephan fiets ik naar de camping en het eerste dat mij opvalt is het lichtlopende asfalt en de verkeerslichten.
Morgen fiets ik richting het noorden om een vriend te bezoeken in Vrist. Maaandag gaat het als een speer terug naar Holland. In ongeveer 7 dagen.

De hoogtepunten

Terugkijkend op mijn tocht over IJsland schieten mij de volgende hoogtepunten te binnen:

Een aantal toeristische hoogtepunten. Ontbraken ook niet in mijn routeschema. Myvatn - het prachtige meer in het noorden van IJsland. Landmannalaugar - dal in het binnenland van IJsland, begin of eindpunt van een populaire trekkingroute en Skaftafell - Nationaal Park in 't zuiden. Zeker in combinatie met een wandeling zijn deze bestemmingen aanbevelenswaardig.

Toch geniet ik altijd het meest van het onderweg zijn. De F225 en F208 naar en van Landmannalaugar, samen met de F206 naar Laka Gigar (Laki - spleetvulkaan)waren de mooiste. De routes door het binnenland, de Kjolur (F35)en de Sprengisandur (F26), wilde ik graag fietsen. 'Zo'n mannetje' (dat zei een Nederlandse over mij) ben ik ook wel weer. Het was puur genieten. Af en toe stopte ik om de stilte en de ruimte op me in te laten werken. Geweldig.

En last but not least: alle mensen die ik ontmoet heb. Dat begon al op de heenreis - op de boot - met Gert, Leo, Ton en Roos en dat ging door tot de dag van gisteren. Al die ontmoetingen geven nog meer kleur aan een reis en maken het leven onderweg aangenaam. En terugkomend op de vraag die vaak aan mij gesteld werd: 'is IJsland niet erg zwaar?'. Antwoord: nee, IJsland is een eitje.

Niet alles was leuk op IJsland

De irri-top 5 ziet er als volgt uit:

5. Fietsers die sneller waren dan mij.
Ik heb er niet veel getroffen,maar ze zijn er genoeg. En het worden er natuurlijk steeds meer naarmate ik ouder word.
4. Slechte info voor fietsers bij de tourist-infos.
Meestal werd me afgeraden ergens te gaan fietsen als ik er, tegen beter weten in, naar informeerde. Meestal zei ik "ik probeer het gewoon, er is altijd een weg terug". Ik hoefde gelukkig nooit terug. Ook informatie van andere fietsers was niet altijd betrouwbaar, omdat de grens voor de ene verder ligt dan van de ander. Ik moest vaak een inschatting maken van de persoon in kwestie.
3. De goed bedoelde vraag "is fietsen op IJsland niet zwaar?"
De zware dagen riep ik min of meer over mezelf af. Door de dagafstand te lang te maken of door slecht te eten of door de route de avond ervoor niet goed genoeg te bestuderen. Waardoor ik soms geconfronteert werd met een onverwachte klim of meer kilometers dan verwacht. Dat gebeurde gelukkig niet zo vaak zodat het van de eerste tot de laatste dag puur genieten was
2. De IJslanders in het weekend.
IJslanders die in het weekend de campings bevolkten hielden geen rekening met de privacy van andere gasten.

tromgeroffel ........

1. Automobilisten.
Daar waar motorrijders en vrachtwagenchauffeurs fietsers met respect passeerden waren de automobilisten een ware ramp. Vooral op de gravelwegen. De IJslanders gaven je wel ruimte maar minderden vaak weinig snelheid en zetten je volledig in het stof. Dit lostte ik op door aan de zijde waar de wind vandaan kwam te gaan fietsen. Dat leverde meestal geen problemen op. Toeristen met hun huurauto's leverden meer problemen op. Door de wind hoorde je ze vaak niet achterop komen. Bovendien waren ze er niet op bedacht dat je door de wind ging slingeren of slingerend op zoek was naar het beste spoor. Ook op het asfalt haalden ze je vaak op korte afstand in. Dit is overigens een universeel probleem dat ik overal waar ik gefietst heb in meer of mindere mate ben tegengekomen.

Prachtig fotowerk Gert Buter

Op de boot richting IJsland (mei 2010) heeft Bertus een ontmoeting gehad met Gert Buter. Gert heeft prachtige foto's gemaakt op IJsland. Ze zijn te zien via onderstaande link.
(jb)

Foto's Gert Buter

Eerste terugblik op IJsland

Met 6 uur vertraging verlaat de boot (de Norroena) de haven van Sedisfjordur. En dus heb ik tijd om, na 11 weken, de balans op te maken. Op het forum van de wereldfietser (http://www.wereldfietser.nl/) wordt IJsland wel eens een hardcore bestemming genoemd. Die mening deel ik niet. Ik heb het op IJsland niet zwaarder gehad dan op andere reizen. Toch heb ik wel fietsers getroffen die afknapten op de wind en de regen en/of op de slechte conditie van de wegen. Maar eigenlijk ontkom je op IJsland daar niet aan. De meeste fietsers trekken zich daar niets van aan en fietsen met een grote grijns het eiland rond. Wat dat betreft heb ik diep respect voor het Zwitserse stel Stepanie en Stephan, die op hun veel te zwaar beladen fietsen met een glimlach van oor tot oor ook het binnenland niet schuwden. Bovendien is het hun eerste reis per fiets en zijn ze vanuit Zwitserland naar de boot gefietst. En waar ik in 2 uur van Egilsstadir over de pas naar Sedisfjordur fiets, hadden zij over datzelfde traject 4 uur nodig. Waarbij ze de nodige kilometers gedrukt hebben. Hieruit blijkt maar weer dat het koppie belangrijker is dan de benen. En dat ze over de juiste instelling beschikken. Hun webblog: http://stefnstepf.blogspot.com/.
De grootste problemen die ik heb gehad waren een cameralens die niet meer zonder hulp terug ging en een geknapte schoenveter. Serieuze problemen dus. Ik heb aan mijn fiets minimale onderhoud gepleegd. Hij gaf geen krimp, ondanks dat hij heel veel te verduren heeft gehad.

Morgen de ergenis-top 5 en meer relevante informatie.

Bootreisje

Donderdag 26 augustus om 18.00 vertrokken vanaf IJsland

Vrijdag 27 augustus aankomst om 10.00 uur in Torshavn (Faroer)

Vrijdag 27 augustus vertrek naar Esbjerg om 11.30 uur

Zaterdag aankomst in Esbjerg (Den) - plm. 21.00 uur

Nog één nachtje slapen

Als ik na een rondwandeling van vier uur terugkom op de camping geloof ik mijn ogen niet. Een Duitser heeft zijn landrover , ondanks dat er plaats genoeg is op de camping, bijna in mijn tent geparkeert. Een slechte gewoonte die ze waaarschijnlijk hebben overgenomen van de IJslanders. Als ze mijn verbouwereerde gezicht zien knopen ze gauw een praatje aan. Veel tijd heb ik daarvoor niet, want ik ga buurten bij de vele fietsers die inmiddels ook op de camping zijn aangekomen. De boot heeft vertraging vanwege slecht weer. Ik kan morgen dus uitslapen. Alle tijd om mijn boeltje in te pakken en mijn laatste kronen op te maken.
Voor twee personen moest ik een steen meenemen. Ze kunnen gerust zijn, want die zitten inmiddels al een tijdje in mijn fietstas. Ene Jozef uit Zwitserland stuurt me zelfs nog wat lavasteen na. Deze man is een kleine beroemdheid hier. Al minstens 20 jaar komt hij hier al. Vier a vijf maanden per jaar (op de fiets), maar de laatste drie jaar rijd deze 68-jarige hier rond in het autootje die hij van van een IJslander heeft gekregen.

Het einde nadert

Vandaag de laatste 27 km op IJsland. Op een of andere manier past alle bagage makkelijk in de tassen en houd ik ruimte over. Op de afdaling naar Sedisfjordur doe ik het heel rustig aan. Seyðisfjörður is de plaats waar de veerboten vanuit Europa aankomen. Al een paar dagen ben ik me bewust van het feit dat drie geweldige maanden IJsland er bijna opzitten. Een paar mensen zeiden me vooraf dat IJsland niet zo groot was en dat 11 weken een te lange tijd was. Uiteindelijk heb ik 5300 km weggetrapt op IJsland. En ik heb nog niet alles gezien. Inmiddels heb ik het plan opgevat hier nog een keer terug te komen om alleen in de binnenlanden te gaan fietsen. Maar dat vereist ietwat andere voorbereiding.

De komende dagen zal ik wat zinnigs en/of onzinnigs proberen te vertellen over mijn reis.
Nu drink ik nog een biertje met de Zwitsers, die waarschijnlijk met net zoveel weemoed als mij overmorgen afscheid nemen van IJsland.

Wachten op de boot

Opnieuw een dag regen en dus hang ik nog steeds in Egilsstadir rond. De camping is inmiddels volgelopen met toeristen die terug moeten met de boot. Met Stephanie en Stephan, de Zwitsers, bekijk ik onze eigen weblogs. Als we de blogs vertalen lachen we ons blauw. De vertaling klopt van geen kanten. s'Middags help ik de Zwitsers met het verversen van de remblokjes. Eigenlijk is de dag omgevlogen. Er staan ook veel fietsers op de camping die morgen allemaal over de pas naar Sedisfjordur willen, omdat het morgen waarschijnlijk droog blijft.
Op de boot zal 't ook wel gezellig worden.

Nog 3 dagen rondhangen op IJsland?

Het weer is goed, maar wel behoorlijk fris vandaag. De Israelier heeft me vanochtend al foto's laten zien van een besneeuwde Askja en vandaag was inderdaad al duidelijk te zien dat er verse sneeuw op de bergtoppen lag. Skidruklaustur valt een beetje tegen, maar de wandeling naar de Hengifoss (hangende waterval) is zeer de moeite waard.
Nog 3 dagen IJsland. Misschien dat ik morgen nog even naar Bjorkarfjordur fiets, want dat rondhangen schiet ook niet op. Hoewel ik hier in goed gezelschap verkeer, worden er de laatste dagen wel wat veel kronen omgezet in drank. Maar ik moet ook vast oefenen voor de moezeltocht, de afsluiting van het motorseizoen. Hoewel ik dit jaar amper begonnen ben. De jury had overigens besloten de winnaar van de prijsvraag twee halve liters echt IJslands bier te overhandigen. Na rijp beraad is hier toch van afgezien. De ene reden is dat ik 't gewicht zelf mee moet slepen. En de andere reden is dat Peter 't lichte bier waarschijnlijk niet verdraagt. De jury gaat opnieuw in beraad. Wordt vervolgd.

Nog even de oplossing van Peter voor diegene die het gemist hebben:

Hoi Bertus,

Ik heb een oplossing voor je stinkende schoenen: Flikker ze in een vulkaankrater en laat de zwavellucht er een nachtje intrekken!

Rendiervlees met salade en aardappelen

Gisteren ontmoette ik bij het pompstation nog een stel Zwitsers die nog 2 weken langer op IJsland rond hebben gefietst. Ook zij gaan donderdag 26 augustus met de boot terug. Samen met hen en Thorsten ga ik nog een biertje drinken, zodat ik pas om twee uur in mijn tent lig.
Vanmorgen (zaterdag) was het zo slecht weer, dat ik besloten heb in Egilsstadir te blijven. Ik drink veel koffie, bezoek een museum en hang wat rond. s'Avonds nemen we deel aan een buffet waarvan de opbrengst naar de lokale gemeenschap gaat. We nemen automatisch deel aan een loterij, waarvan de hoofdprijs een vliegreis naar Europa is. Die prijs win ik niet, zodat ik gewoon met de boot terug kom. Het menu bestaat uit rendiervlees met salade en aardappelen. Het is het lekkerste dat ik in 3 maanden gegeten heb. Een Australische en een Israelier voegen zich s'avonds nog bij ons gezelschap en we zakken door tot in de kleine uurtjes.
Vandaag (zondag) ga ik naar Skriduklaustur. Daar worden de festiviteiten voortgezet. Van een local heb ik een lift aangeboden gekregen. Met fiets en al, zodat ik vrij ben om terug te gaan wanneer ik wil. Maar het weer is goed. Ik denk dat ik maar op de fiets ga. Dan kan ik mijn kater (auw koppijn) er gelijk uitfietsen.

Op het kaartje boven (klik op het kaartje voor een uitvergroting): centraal ligt Egilsstadir. Seydisfjordur, de havenplaats met verbinding naar europa, ligt 30 km ten oosten van Egilsstadir. Skriduklaustur vind je ten zuid-westen van Egilsstadir.

De winter nadert

De regen tikte vrolijk op mijn tentdak. En dus pak ik mijn tent weer nat in. In mijn regenpak en warme kleding, want het wordt hier toch knap fris, vertrek ik richting de klim die me weer uit het fjord moet brengen. De borden gaven gisteren al aan dat er stukken van 18% in zitten en ik moet vandaag dan ook kleine stukjes lopen. Eenmaal boven is het zicht beperkt, maar uiteindelijk bereik ik het meertje op de top en achteraf valt het altijd weer mee. Al mijn warme kleding, die ik voor de beklimming had uitgedaan, trek ik weer aan. Vooral mijn handschoenen vergeet ik niet. Richting Egilsstadir loopt het continu af zodat ik daar om 1 uur al arriveer.
Op de camping tref ik Thorsten weer aan. Hij is, vanwege het slechte weer, hier maandag met de bus naar toe gegaan. Helaas zit hij nu nog steeds in het slechte weer.
Morgen wil ik naar Borgarfjordur. Maar de weersverwachting is niet zo goed. De IJslanders hier zeggen dat de winter er aan komt. Nou ja, eerst maar een biertje.

De lichtste versnelling

Gisteravond begon het stevig te waaien en de wind blies de bewolking weg, zodat vanmorgen de zon scheen en ik alles droog in kon pakken. De wind waait nog steeds uit 't noorden. En die kant moet ik op. Dit zorgde ervoor, samen met de steiging van de weg, dat het niet erg opschoot in het Fagridal. In de afdaling door het Fagridal sla ik op de 953 af richting Brekka. De klim die me naar het Mjoifjordur moet brengen geeft me meer problemen. De weg lijkt redelijk vlak, maar ik heb bijna de lichtste versnelling nodig om vooruit te komen. De omgeving is overigens landschappelijk erg mooi en waarschijnlijk voor veel toeristen een gemiste kans. In de afdaling kom ik langs de Klifbrekkufossar die zich trapsgewijs naar beneden stort. Diezelfde afdaling moet ik trouwens morgen omhoog en dat kon wel eens een hele klus worden. Van een Zwitser in Brekka hoor ik dat de weg op 700 meter hoogte ligt. En dus is het een behoorlijke klim. In Brekka is niet veel te zien. Wat wil je ook met 60 inwoners.
In ieder geval heb ik een warme douche en een mooi stukkie gras voor mijn tentje. Met op de achtergrond het geluid van de branding.
Wat wil een mens nog meer.

Kouwe klauwen

De plaatsjes aan de fjorden liggen er mooi bij. Alles is netjes. Een beetje zoals in de Zwitserse Alpen.
Ik krijg tussen Eskifjordur en Neskaupstadur een heuse klim van 8 km voor de kiezen. Twee kilometer voor de tunnel, op de top, regen ik nog even zeiknat. Aan de andere kant van de tunnel is het weer niet veel beter, zodat ik mijn regenbroek toch maar aantrek voor de afdaling. De regen striemt in mijn gezicht en mijn handen vriezen er bijna af. Ik ben zo 'slim' geweest om mijn handschoenen op de camping te laten liggen. In Neskaupst geeft een bord 7 graden aan. Geen wonder.
Na de koffie moet ik dezelfde weg terug, want Neskaupst is een dead-end street. Maar met een storm in de rug gaat dit vrij gemakkelijk. Eenmaal weer boven, bij de tunnel, zie ik een gravelpad. Waarschijnlijk de oude weg. Hoewel het zicht nihil is gok ik er toch op. Het blijkt inderdaad de oude weg. Met kouwe klauwen daal ik na de top met geschwinde spoed af naar de koffie in Eskifjordur.
Op de camping heb ik weinig mogelijkheden om mijn natte kloffie te drogen. Datgene dat vanmorgen nog nat was van gisteren. Maar dat is alleen maar even vervelend als je het s'morgens aantrekt.